Iść w stronę słońca, trzecie urodziny bloga i wulkan energii na porcelanie

Blogerką być

Na początku była chęć przełamania stereotypów, jak zawsze właściwie. Pokornie niepokorna to moje drugie imię, byle nie z tłumem, byle w stronę słońca.

A skoro już te farby były...

I tak minęło kilka lat :) 

Właśnie blogowi stuknęło trzy, chociaż maluję dekadę.

Cóż to jest, ktoś powie i pewnie będzie miał rację, ale...

Dopiero wczoraj stawiałam pierwsze kroki w tej przestrzeni, pełna weny twórczej, dziecięcej wręcz ciekawości i chęci dzielenia się, pisząc swój post powitalny 

Pierwszy rok był najbardziej płodny w posty, dziś to ja jestem pełna podziwu dla tej świeżynki, jaką byłam wtedy. Pierwszy rok dał mi rozwinąć pióro, poznać cudwnych ludzi i wejść w blogosferę. Podsumowanie samą mnie zaskoczyło :)

Kolejny natomiast pokazał, że w pewnym sensie, to blogowanie pomogło mi odnaleźć właściwą drogę, tą w stronę słońca. To był rok zmian, trudnych, ale właściwych decyzji jak się okazuje. 

Bilans  dodatni kochani :)

W stronę słońca

Trzy lata blogowania, to nie samo blogowanie.

To przede wszystkim ludzie 💓💓💓💓💓

Ludzie, dla których piszę, tworzę i dzięki którym tu jestem.

To cała masa napisanych literek, postawionych kropeczek, to malowana porcelana, szkło, drewno, tkaniny, to ogromna ilość wykonanych zdjęć i niesamowici ludzie blogosfery działający w socjalmediach, od których wciąż mogę i chcę się uczyć.

Trzy lata temu nikt nie wiedział o co chodzi z tą Kocikową Doliną.

Nazwa dziwaczna, logo narysowane na kolanie...

Dziś Kocikowa Dolina to nie tylko miejsce w internecie.

To sposób na życie dla pokornie niepokornej, czy jak kto woli... niepokornie pokornej ;)

Dziś moja pasja jest moją drogą, drogą w stronę słońca, która daje mi wciąż nową energię do działania i pomysły przynajmniej na kilka żyć :)

Tak podsumowując kończę o tych trzech latach blogowania.

Wulkan energii na porcelanie

Żeby było na temat, że ta energia, że wulkan i że droga w stronę słońca, że pomysłów pełna głowa i ochota wciąż i że PESEL mi w niczym nie przeszkadza...

Poczytaliście to teraz coś dla oczu :)

Dawka energii na porcelanie.

Komplet malowany dla kogoś bardzo wyjątkowego.

Czytaj więcej »

Nocne pisanie i nocne malowanie w Kocikowej Dolinie

Nocą...

Lubię kiedy normalni ludzie śpią, kiedy nikt ode mnie niczego nie oczekuje, kiedy nic mnie nie rozprasza i mogę pobyć w tym swoim świecie...

No może kot, który akurat urządza sobie toaletę przed snem na środku pokoju.

Trochę należy mi się opieprz za niesystematyczność w pisaniu i publikowaniu, bo to, że nie piszę często, nie znaczy że nie dzieje się nic...

Wręcz przeciwnie, dzieje się dużo więcej i w pewnym momencie zastanawiam się jak to pukładać.

Remont swoją drogą. Parter w połowie nie istnieje.

Od zawsze chciałam być człowiekiem wolnego zawodu.

Dobrze brzmi, prawda?

Sama sobie sterem i okrętem...

Do sterów to ja zawsze byłam pierwsza, intuicyjnie rozpoznaję kierunek, w jakim mam podążać. Będąc kobietą, która nie lubi ram ani ograniczeń, mapę tej wyprawy będę tworzyć sobie w trakcie tego rejsu.

Uchylę dziś rąbka tajemnicy.

O Kocikowej Dolinie

Kocikowa Dolina zaistaniała sobie kiedyś w mojej głowie.

Pomyślałam, żeby nadać jakiś kształt temu, co w zaciszu domowym pozwalało rozwijać tą część mnie, która się właśnie budziła.

Po jakimś czasie wpisała się w blogowy świat, gdzie została przyjęta z życzliwością. 

Dobre słowo to woda na młyn.

Sporo tej wody upłynęło od tamtego czasu.

Wszyscy, którzy tu zaglądali i odwiedzają mnie do dziś, przyczynili się, do rozwoju tego miejsca i równocześnie do mojego własnego rozwoju.

To Wy mi na to wszystko pozwoliliście, za co dziekuję z uśmiechem.

Na wszystko jest odpowiedni czas i nigdy nie jest na nic zbyt późno.

Dziś  Kocikowa Dolina coraz wyraźniej rysuje się na planie fizycznym.

O tym jednak nieco później, obiecuję :)

Coś malowanego...

Zawsze starałam się łączyć tekst z wizją

Nocne pisanie, takie trochę w skrócie miało być, wyszło jakieś dłuższe.

Co ja tu dziś mogę na tę okoliczność zaprezentować?

Pewnie wszystko, biorąc pod uwagę godziny, w jakich powstają, moje z pasji tworzone i potrzeby serca malowane dzieła przeróżne...

Po namyśle stwierdzam, że pokażę Wam kota... 

Pasuje?
Znacie go?
Taaak... dobrze myślicie, to ten kot, z tej krainy właśnie :)
Zawsze chciałam się z nim zmierzyć, a autorowi pierwowzoru czapki z głów za pomysł.

Czytaj więcej »