Świąteczne zamieszanie czas zacząć i wspomnienie z warsztatów w Sieborowicach...

Czas dla domu

Każdy dom ma swoje małe zwyczaje i własne tradycje, które później zabierane są z tego domu przez dzieci i niesione przez życie.

Przecież to głównie one najpiękniej się cieszą atmosferą świąt, choinką i prezentami.

Po latach będą wracać do tych właśnie chwil, przecież znamy to wszyscy.

Uwielbiamy opowiadać sobie historie z dzieciństwa.

Uśmiecham się na samą myśl.

W każdym z nas wciąż mieszka to dziecko.

Musimy je tylko znowu dostrzec i pozwolić mu się tak po prostu ucieszyć.

Dziś zakończyłam przygotowania świąteczne dla innych... 

Od jutra wkraczam we własne i właśnie mam zamiar robić to z radością.

Wczoraj przyjechała nowiuśka choinka... po dwudziestu latach zaszalałam. 

Jak nigdy, już stoi i czeka aż ktoś ją wystroi.

Pewnie tym razem zrobię to ja...

Ten rok, jak już tu wielokrotnie wspominałam, jest inny niż poprzednie lata. 

To rok zmian.

Zmiany są nieodłączną częścią życia. Tylko od nas zależy, czy pozostaniemy bierni, czy czynnie weźmiemy w nich udział.

No to biorę :)

Niezmienne pozostaną jedynie zwyczaje i małe tradycje, które co jakiś czas najwyżej ubogaci ktoś nowy, kto akurat się pojawi między nami :)

Warsztaty przedświąteczne w Sieborolandii

Jako że w Kocikowej Dolinie nie było wiele akcentów typowo świątecznych do malowania, pokażę Wam owoce warsztatów malowania porcelany, które małam przyjemność poprowadzić.

Od tamtej pory minął już jakiś czas, jednak wrażenia z warsztatów zachowam na zawsze.

Wraz z Karoliną gościłyśmy w sieborowickim Domu Dziecka zwanym Sieborolandią.

Dom Dziecka w Sieborowicach pod Krakowem zamieszkują niesamowici, młodzi ludzie.

Dzięki Pani Ani Markowskiej - Solarz odbyły się wtedy podwójne warsztaty, które poprowadziłyśmy obie, każda swoją część. Na początku był chaos... trzeba było podzielić się na grupy... 

Po kilku godzinach tego chaosu, wrzawy, śmiechu i pozornego zamieszania, zaczęły wyłaniać się pierwsze dzieła. 

To był magiczny czas... wiele by opowiadać.

Zobaczcie zdjęcia...

Poradziliśmy sobie? Jak myślicie?

Czytaj więcej »

Dzień Dziecka i porcelana dla najmłodszych

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką

To będzie wpis, za który pewnie dostanę po uszach, bo oficjalnie moje dzieci nie lubią upubliczniania, chyba że sami zdecydują się na uchylenie rąbka tajemnicy.

W tym przypadku ,,rąbek'' należy do mnie, więc daję sobie prawo zrobić po mojemu.

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką.

Ktoś po przeczytaniu tego nagłówka może pobłądzić, więc będę w skrócie prostować...

Nikt nas nie uczy wychowywania dzieci... o samej pielęgnacji możemy poczytać w książkach lub skorzystać z porad doświadczonych. Wszystko co robimy, robimy intuicyjnie, z serca, często zapomiając o głowie :) Ot, taka słabość bezwarunkowa, która często pozwala przymknąć oko. 

Nikt też nie lubi dobrych rad, rad jak powinien wychowywać te swoje cuda...

Biorąc się za ten post, miałam w głowie cały sens. Teoretycznie to było do przeskoczenia, ale jak zawrzeć całe życie w kilku zdaniach?

Dwoje. Córka i syn. Oboje diametralnie różni, choć wychowani pod jednym dachem.

Tak szybko mi umknął ten czas.

Jeszcze ,,wczoraj''  jako maluchy wierzyli we wszystko, co im mówiłam.

Dziś żartobliwie wypominają mi zakupy dla ,,takiej pani'' która nigdy nie przyszła :)

Jeszcze ,,wczoraj'' czytaliśmy razem Brzechwę, a dziś to Oni podrzucają ciekawe propozycje.

Jeszcze ,,wczoraj'' dyskutowaliśmy po nocach na wszystkie tematy...

...i na szczęście, do dziś jesteśmy w stanie dyskutować dalej :)

Czasem nie było łatwo. Czasem z bólem serca patrzyłam jak zmagają się ze swoimi sprawami, jak uczą się podejmować decyzje, brać odpowiedzialność, wyciągać wnioski...

Nie przeszkadzałam im w tym.

Nie zabraniałam wszystkiego, wręcz odwrotnie... pozwalałam.

Wszystko czego doświadczyli na własnej skórze, kształtowało ich charaktery.

To nie są idealni ludzie, bo takich nie ma.

Ale są to ludzie, na których ktoś, kiedyś będzie mógł liczyć, bo mają wspaniałe wnętrza.

Dlaczego nie byłam nadgorliwą matką?

Bo im nie prasowałam od chwili, kiedy nauczyli się obsługiwać żelazko, bo kiedy zaspali do szkoły, nie za każdym razem odwoziłam pod drzwi główne... bo mi się nie chciało robić pierogów ruskich, bo nie odrabiałam za nich pracy domowej... i nie napisałam prezentacji :)

Dziś patrząc na swoje dzieci myślę sobie... cholera, kawał dobrej roboty tutaj wykonaliśmy.

Piszę o tym z wielką miłością i wzruszeniem i mam nadzieję, że poniosą to dalej, we własne życie.

                                 Wszystkiego najlepszego w dniu Waszego święta :)

Dla najmłodszych

Dziś się rozpisałam nieco, ale to i tak wszystko w skrócie...

Gdybym zechciała opowiadać o wszystkich zajęciach sportowych mojej córki, włącznie z unihokejem, o koronie i lornetce albo o zajawkach gitarowych syna, o le parkour, karate i jak tańczył breakdance, o zlotach motocyklowych i patyczakach w domu... i w tym miejscu naprawdę kończę :)

Teraz trochę porcelanki nareszcie. Porcelanka malowana dla różnych znajomych dzieciaczków.

Dla Szymonka, Nikoli, Michaśki, Kacperka, Michałka, Julki... 

Kolejność przypadkowa :)
Ostrzegam też, że prace powstawały w różnym czasie i mogą nie być doskonałe :)

Czytaj więcej »