Dziwny jest ten świat... ołowiane puzzle i gdzie jest miłość ?

Zamiast podsumowania roku

Ostatnimi czasy czuję się jakbym miała zwolnione obroty.

Ja wiem, że temat ten przewija się przez moje posty od dłuższego czasu, ale nie napiszę przecież, że wszystko się pięknie układa, jak puzzle dla dzieci...

Wiecie co?

To raczej puzzle, które są z ołowiu i ciężko je dopchnąć jeden do drugiego, chociaż dokładnie wiadomo gdzie pasuje każdy kawałek.

Ale wydumałam...

W przedświątecznym poście pisałam Wam, że Kocikowa Dolina wciąż się rozwija.

Z mojego niewielkiego centrum dowodzenia światem, jakim była malinowa kanapa i malutkiego kącika, gdzie powstawały wszystkie malowane dla Was rzeczy, wkrótce przenoszę się do swojej pracowni. 

Szumnie brzmi :) 

Dodam więc... do pracowni, która jest w trakcie... hmm... w trakcie dopychania innych puzzli, zanim będzie można się w niej rozgościć.

A jaśniej, to sprawa wygląda tak, że parter wciąż jest gruzowiskiem, projekt na mojej głowie, inny ważny projekt trzeba było rozliczyć i zamknąć, płytki się same nie wybiorą, drzwi zdalnie też da się wynaleźć, ale trzeba to zrobić, fachowcy mają poślizg... zanim będzie można ruszyć pomieszczenie pracowni, trzeba wykonać inne remonty... a cierpliwość moja wytrenowana, podpowiada w środku... Kaśka, tylko spokój może Cię uratować.

No to stukam nareszcie zbyt długimi paznokciami w klawiaturę, uspokajam się...

Nie ma wyjścia, trzeba to przetrwać.

Po wszystkim zrobimy parapetówkę i wszystko Wam wtedy pokażę, a będzie co oglądać, bo plany zacne... i sama jestem ciekawa co nakombinowałam :)

Mimo wszystko... o miłości

W internetach ostatnio smutno.

Dziwny jest ten świat, niczym hymn wyśpiewał nam Czesław.

Ale ja nie chcę dziś o smutkach, bo już napisano i powiedziano wszędzie i wszystko... 

Zamiast o nienawiści, napiszę o miłości.

Dziś o miłości, która jest dorosła i pewnie niejedno widziała i niejedno przetrwała, bo ta prawdziwa pozwala najpierw doświadczyć, później pojąć wszystko.

Ona... energetyczna miłośniczka książek, piękna i mądra.

On... pasjonat modelarstwa, pogodny i cierpliwy.

Oni razem... świetna para :)

Właśnie kilka dni temu świętowali 46 rocznicę ślubu. 

Ileż trzeba mieć miłości w sobie, by pokonać taką trasę razem...

Brawo Wy :)

Niezły wynik. 

Z tej okazji malowały się w Kocikowej Dolinie filiżanki dla tej pary.

Niech Wam służą wiele lat... 

Czytaj więcej »

Małe tęsknoty, wielkie radości, wyjątkowi goście i porcelana malowana intuicyjnie

Miejsce którego nie ma

Kiedy powstawała Kocikowa Dolina, myślałam, że tworzę ją dla siebie... tymczasem wciąż okazuje się, że po za mną, bywa tu sporo ludzi.
Od dawna jestem świadoma, że moje miejsce nie jest już tylko moje. 

Nawet kiedy mnie akurat nie ma, to drzwi w Kocikowej Dolinie można otworzyć sobie samemu... 

Klucz i tak zostawiam pod kamieniem, więc kto ma ochotę, może wpaść i się rozgościć.

Niektórzy przemykają cichutko bez słowa, inni zostawią pozdrowienie... czasem ktoś karteczkę z paroma zdaniami na stole zostawi...

Nie wiem jak Wy widzicie to miejsce. 

Ja w tej chwili mam przed oczami drewniany dom z tarasem na całą jego szerokość i schodami, prowadzącymi prosto z niego, gdzieś na ogród, który nieco dalej przemienia się w łąkę...

Na tarasie huśtawka, jakiś fotel... stolik... świeca...

W mojej głowie istnieje taki zakątek. Co jakiś czas zmienia się trochę otoczenie, ale to na potrzeby okoliczności... czasem w pobliżu jest las, czasem staw z pomostem...
Wszystko można sobie wymyślić.

***

Moje myśli niepokorne i odważne
oplatają ciemną nocą mą świadomość,
gdzie początek jest pragnienia, a gdzie koniec,
gdzie skraj marzeń, zakazanych uczuć wolność...

Potajemnie narysuję wzór na radość
biorąc w dłonie przestrzeń, tą spomiędzy wierszy
i zaproszę swego gościa na swój taras
i ugoszczę po królewsku, jak należy...

A muzyką będą śwerszcze niestrudzone
płomień świecy drżąc na ścianie delikatny,
opromieni każdą myśl, jaka tu dotrze
pozostawi na dnie serca swoje ślady...

Wyjątkowi goście

Co jakiś czas w moje progi trafia ktoś specjalny.

Takie spotkania zawsze głęboko mnie poruszają i dają możliwość podjęcia się prawie niemożliwego... gdzie na koniec okazuje się, że udało się jednak sprostać.

Oni nie trafiają tu przez przypadek. Wiem to...

Z tymi specjalnymi, rozmowa na pozór zagmatwana na wstępie, daje najbardziej spektakularne efekty końcowe, oraz wiele wzruszeń pomieszanych z radością.

Dziś pokażę Wam porcelanę, na której powstało odbicie obrazu noszonego głęboko w sercu...

Pomiędzy tulipanami a starym pniem jabłoni, zapisane są emocje, małe tęsknoty, radość i wzruszenie.

Pani Kasiu.

Dziękuję za zaufanie :)

Intuicja to najlepszy doradca.

Czytaj więcej »

U babci jest słodko, świat pachnie szarlotką... i kubki dla babci i dziadka

Babcia

Byłam najstarszą wnuczką swojej babci. 

Cała reszta dzieciaków zjawiła się nieco później, więc miałam ją na wyłączność przez jakiś czas.

Co prawda był jeszcze Robert, ale on miał inną swoją babcię i tej naszej nie poznał tak, jak ona by tego chciała...

Chyba dobrze, że babcia nie miała pod opieką więcej wnuków w tym samym czasie co mnie. Było ze mnie diablę wcielone i wszędzie mnie było pełno.

Żeby czymś zająć ciekawską Kaśkę, bo ciekawość życia objawiła się zaraz po przyjściu na świat i dodam, że nie minęła, nauczyła mnie haftować i robić na szydełku. Później, kiedy udawało mi się sięgać nogami do pedałów, pokazała jak posługiwać się maszyną do szycia...

Uwielbiałam chodzić z nią na zakupy do ,,łaskowskiego'' sklepu.

Zawsze pozwalała mi oderwać kawałek gorącego chleba, który smakował jak delicja.

Babcia była silną kobietą. 

Prawdziwa góralka, która nigdy nie przestała tęsknić za rodzinnymi stronami.

To ona wpoiła mi miłość do góralszczyzny.

- Kasia chodź szybko, górale śpiewają... wołała mnie przed telewizor i wtedy płakała...

Zawsze miałam swoje kierpce. Był też gorset haftowany przez babcię, który czasem pozwalała mi założyć i chusta z frędzlami. Gorset tenże był inspiracją do wykonania mojego pierwszego w życiu haftu. Jako siedmio-ośmiolatka absorbowałam otoczenie zapamiętale i bez przerwy...

Czasem przejmował mnie dziadek, bo babcia miała na głowie kuchnię po za mną.

Babcia gotowała pyszny kapuśniak, który smakował jak kwaśnica w Zakopanem. 

Szarlotka, jak szarlotka... ale sernik z przypalonym wierzchem, to był wypiek najlepszy pod słońcem.

Dziadek

Spokojny i ustępliwy. 

W domu berło należało do babci.

Dziadek miał swoje tak zwane pole. Jako wszędobylska dziewczynka, chętnie mu towarzyszyłam w wyprawach i różnych zajęciach. Chodziliśmy zbierać jarzębinę, gotowaliśmy ziamniaki w łupinach dla kur, gdzie poźniej taki ziemniak mogłam zjeść...

Czasem szłam spać do dziadka i wtedy opowiadał przeróżne historie. Te o wojnie były najbardziej interesujące... dziadek opowiadać umiał... a babcia nas uciszała...

Wspomnienia z tamtego okresu są bezcenne, i chociaż pisałam tutaj o kilku epizodach, to będę wracać jeszcze nie raz, bo najlepsze historie pisze samo życie.

Jakie to szczęście, że pozostają wspomnienia, kiedy wszystko takie ulotne...

Kubki dla babci i dziadka

Już mogę pokazać personalizowane kubeczki z okazji ich święta. Od wnuka, który nie mógł ich wręczyć osobiście, ale pamiętał :)

Babcia Stasia kocha szycie i ogród, natomiast dziadek Andrzej to budowlaniec... sami rozumiecie dlaczego takie, a nie inne powstały wzory... ale za to kolorowo i na wesoło.

Czytaj więcej »

Koniec roku... czas na podsumowania, nowe plany i gwazdkowych prezentów ciąg dalszy

Bilans zysków i strat

Kolejny raz dobijam do brzegu kolejnego roku. 

Tak sobie myślę, że z każdym brzegiem przychodzi mi to coraz łatwiej...

To był dobry rok.
Inny niż poprzednie, co często podkreślałam w różnych wpisach.

Mimo tego, że czasem nie było łatwo, to... było warto, a skoro wierzę, że nie ma przypadków, to znaczy, że wszystko idzie zgodnie z wyższym planem.

Ale sobie wymyśliłam :)

I wymyśliłam sobie też wiele innych rzeczy, które mają się dopiero zdarzyć. Przecież postanowiłam w tym roku spełniać marzenia, a więc konsekwentnie idę w tą stronę...
Dodam tylko, że moje marzenia nie są wcale ściśle określone... ucierpiałaby wtedy moja elastyczność...
A nowe plany?
Wymyśliłam sobie, że po prostu będę starała się być szczęśliwa tak, jak do tej pory, a więc żyjąc w zgodzie z sobą i robiąc wszystko to, co kocham :)
By nie przynudzać...
Bilans zysków zawsze na plusie.
Każdy koniec to też nowy początek.
Wystarczy pozytywne nastawienie i właśnie z takim robimy skok w kolejny rok.

Druga odsłona...

Pisałam Wam tu w listopadzie o Przygodzie z błękitami, lazurami i turkusami. 

Możecie sami sprawdzić TUTAJ

Dziś mogę już opublikować drugi komplet, bo gwiazdka minęła, prezenty się otworzyły, przynosząc radość obdarowanym, a mnie samej pomysł na fajny wypoczynek w bliżej nieokreślonym terminie...

A więc voile...

...na koniec grudnia trochę morskiej bryzy i pozdrowienia z Madery...

                                                          Pozdrawiam nocą - Kasia :)

Czytaj więcej »

Literatura kobieca na zimowe wieczory i kubki inspirowane okładkami

Kubki dla ulubionej autorki

Na początku były kubki...

...a może jednak książki. 

Jednak nie. Na początku właściwie to była Basia.

Opowiem po kolei.

Basia, moja ulubiona fanka czytania, jest pomysłodawczynią, a Kocikowa Dolina wykonawcą pewnych kubków i świątecznej filiżanki.

Porcelanka, jako skromny upominek od serca, dla wspaniałej autorki Gabrieli Gargaś , za jej cudowne pióro, które potrafi z każdego czytelnika wydobyć najgłębsze emocje...

Tak więc...

Najpierw Basia uświadomiła mi, że na polskim rynku objawiła się świetna pisarka literatury dla kobiet, później malowały się kubki nawiązujące do najnowszych jej powieści.

Inspiracją zaś, były okładki książek, oraz informacja, że autorka uwielbia piwonie i bzy...

Dopiero na końcu samo czytanie...

Powieści Gabrieli Gargaś

Kiedyś założyłam sobie, że jeśli recenzja, to pojedyńczo, subiektywnie i rzetelnie...

Dziś robię mały wyjątek.

Któż nie lubi bonusów :)

Proponuję Wam trzy tytuły, i wszystko jedno po który sięgniecie najpierw... 

Książki pełne magii, ciepła, radości i smutków, pełne historii z życia każdego z nas... ale najważniejsze, że przepełnone miłością, która jest napędem wszystkiego co najlepsze w życiu.

Kto raz wyciągnie dłoń po książkę tej autorki, już na zawsze pozostanie pod jej urokiem.

Im więcej, tym mniej, więc czytajcie mili...

Zanim wstanie dla nas słońce   

o decyzjach, o konsekwencjach i odpowiedzialności... o życiu, które mogłoby być życiem każdej z nas i o tym, że po nocy zawsze przychodzi dzień...

Taka jak ty

powieść o prawdziwej przyjaźni, miłości, o życiu w cieniu choroby i nadziei na lepsze jutro.

Wieczór taki jak ten

Cudowna opowieść o magii świąt, spełnianiu się życzeń, o miłości i szczęściu, które czeka za rogiem na swój czas.

Czytaj więcej »

Wyzwania są po to, by wciąż sie rozwijać i ślubny komplet dla miłośników Guns N' roses

Włączam szósty bieg

Wróciłam z plecakim energii. Na razie plecak stoi nierozpakowany.

Zanim go otworzę i zabiorę się do działania, muszę poukładać dom, w którym rządziły jakiś czas moje koty... i Pan mąż :)

Chcę przygotować sobie pole do działania, bo kiedy wrzucę szósty bieg, to nie lubię się zatrzymywać. Tak mam od zawsze i ze wszystkim.

Może dlatego lubię działać nocą... tylko ona daje mi spokój i możliwość pełnej koncentracji.

Czekają mnie nowe wyzwania, które jak zawsze wzbudzają we mnie ciekawość, niepokój i oczekiwanie.

Lubię ten stan, bo jak już kiedyś tu  gdzieś napisałam, kiedy zaczynam coś tworzyć, nigdy nie wiem jaki będzie efekt końcowy.

Najbardziej doceniam kredyt zaufania, jaki otrzymuję. Kilka wskazówek rzuconych jako zarys oczekiwań.... i później ten stresik czy wizje się pokryły :)

Filiżanki ślubne i Guns N’ Roses 

Zdarza mi się tworzyć dedykowane wzory na porcelanie, które sprawią, że obdarowani poczują się wyróżnieni, bo wzór tworzony był właśnie z myślą o nich... 

Tak było i w tym przypadku. 

Asia tylko rzuciła hasło - fani Guns N' Roses

Efekt poniżej :

Czytaj więcej »

Pesel bez znaczenia, kąpiel słoneczna i pastelowe astry na porcelanie

Młodość to nie data urodzenia

Piękna sobota dobiegła końca. 

Dziś aura okazała się wspaniałomyślna. Powietrze pachnie końcówką lata... 

Lubię wrzesień. Bardzo lubię, a teraz właśnie myślę za co...

...za jabłka w sadach, za nienachalne słońce, za wrzosy, grzyby, za kolory i za wiele innych drobiazgów, które teraz nie przychodzą mi do głowy. 

Lubię, bo to w końcu miesiąc moich urodzin, a to już naprawdę dobry powód do lubienia :)

No dobrze, ale co ja tu dziś chciałam napisać?

Już wiem. Coś o peselu. I to nie swoim.

Dzisiejsza sobota sprzyjała wycieczkom rowerowym. 

Odwiedziłam ścieżki, które czekały na mnie może nawet trzydzieści lat, kto by to pamiętał. 

Zapach sosen przyprawiał o zawrót głowy, a wrześniowe promienie zostawiły ślad na odkrytych ramionach.

Kąpiel słoneczna i jazda rowerem na tyle mnie osłabiła, że reszta soboty to był już tylko błogi wypoczynek.

Za to moja mama... po całym dniu na nogach, gotowaniu, serwowaniu obiadu i nie wiem co tam jeszcze... wystroiła się pięknie i pojechała ze swoim Stefanem na tańce.

Wiecie co?

Patrzę na nią od dłuższego czasu z ogromną radością i podziwem. 

Patrzę jak chwyta dzień, jak korzysta z życia, bo ma z kim to wszystko dzielić i myślę sobie, że młodość nie ma kompletnie związku z datą urodzenia... wystarczy, że obok jest odpowiednia osoba, która jest młoda w tym samym kierunku :)

Astry w pastelach

Skoro o słońcu, o radości i jesieni, to dziś też coś radosnego. 

Pokażę Wam delikatny komplet w kwiaty, które u mnie są astrami i umówmy się, że one tak właśnie wyglądają ;)

Astry te doczekały się kilku wersji kolorystycznych, i zamieszkały na porcelanie o różnych kształtach.

Sami ocenicie gdzie podobają się Wam najbardziej :)

Czytaj więcej »

Mapy, znaki, drogowskazy, polne drogi i czerwone maki.

,,Znajdujesz dokładnie to, czego szukasz''

Kiedyś wpadłam na ten cytat Beaty Pawlikowskiej i pomyślałam, że coś w tym wszystkim jest.

Po namyśle rzeczywiście można stwierdzić, że jeśli nastawimy się pozytywnie, to spotykać nas będą właśnie takie rzeczy, dobre chwile, miłe zdarzenia, sympatyczni ludzie...

Bywa też, że popadamy w spiralę negatywnych myśli i rozglądając się na boki, takie negatywne rzeczy wydają się bardziej widoczne.

Nie rozglądajmy się więc za spiskiem, niesprawiedliwością i złem.

Szukajmy dobra we wszystkim, pozytywnych stron, uczciwości w ludziach, bądźmy dobrej myśli.

Dziś odnalazł mnie kolejny cytat, który pozwolę sobie zamieścić, bo stanął mi na drodze w odpowiednim chyba momencie...

Jest jak aprobata moich myśli, więc się z Wami tym podzielę.

,, Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia, powtarzając każdego dnia te same drogi, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru, kto nigdy nie rozmawia z nieznajomymi.

Powoli umiera ten, kto unika w swoim życiu pasji, kto zawsze przedkłada czarne nad białe i poszczególne chwile nad całą paletę emocji, które powodują, że błyszczą oczy, że na twarzy pojawia się uśmiech, że serce bije mocniej w konfrontacji z błędami i uczuciami.

Powoli umiera ten, kto nie wywraca stołu kto jest nieszczęśliwy z pracy, kto nie ryzykuje pewności dla niepewności realizacji marzeń, kto nigdy, choćby raz w zyciu, nie odłożył na bok racjonalności.

Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta, kto nie słucha muzyki, kto nie znajduje dobra w sobie.

Powoli umiera ten, kto niszczy swą miłość własną, kto znikąd nie chce przyjąć pomocy, kto idzie przez życie narzekając na własne nieszczęście i  na deszcz, który pada.

Powoli umiera ten, kto rezygnuje z projektu przed rozpoczęciem go, kto nie pyta o to, czego nie rozumie i nie odpowiada kiedy zna odpowiedź ''

                                                                                                                                  Pablo Neruda

Szukam, szukania mi trzeba...

Ten tekst kojarzy mi się z polnymi drogami, wędrowaniem, kwiatami polskimi... i nie wiem dlaczego publikuję te zdjęcia akurat pod tym postem... może dlatego, że jest tak późno i nie ogarniam... ;)

Wzór na porcelanie inspirowany obrazem p. Jolanty Kowalik.

Czytaj więcej »

Prezent na wyjątkową okazję i dedykowane filiżanki

Dla wyjątkowych

Uwielbiam robić prezenty. 

Obojętnie jaka ku temu nadarzy się okazja, staram się wybrać na prezent coś, co w jakiś sposób rezonuje z obdarowaną osobą.

Już same przygotowania do zakupu dają mi ogromną przyjemność.

Od kilku lat moja rodzina i znajomi narażeni są na wytwory mojej wyobraźni i moich rąk. 

Czy im się to podoba czy też nie. Dostają jednak coś, w co wkładam cząstkę siebie. 

Chyba nie chcą robić mi przykrości, bo nikt się nie skarży...

Tworząc coś bezpośrednio dla konkretnego odbiorcy, zastanawiam się, jaki jest, co lubi, jake ma pasje, marzenia... później dobieram kształty, kolory, tematykę... 

Oczywiście istotna jest także okoliczność, a tych mamy przecież cały wachlarz.

Najmilsze są te bezinteresowne...

Dedykowane i od serca

Jak zapisać chwile spędzone razem, rozmowy, śmiech serdeczny a czasem łzy ?

Jak podziękować za spędzony wspólnie czas i okazać, jak bardzo był on  ważny ?

Na filiżance, pomiędzy kolorami a płatkami pastelowych kwiatów, zostały zapisane wszystkie imiona. 

Coś się kończy by coś innego mogło się zacząć...

Od serca...

Bezinteresownie, od serca, z czystej sympatii. 

Cudowne są takie prezenty...

Sami oceńcie i napiszcie co o tym myślicie :)

Trzy filiżanki, niby podobe a jednak różne.

Czytaj więcej »

O przyjaźni... i porcelanowa filiżanka w prezencie

Ludzie, którzy znaczą więcej niż trochę...

O przyjaźni napisano już wiele i jestem pewna, że ilu ludzi, tyle definicji... 

Niektórzy twierdzą, że jeśli przyjaźń, to na zawsze, a inni, że przyjaciół można mieć wielu i każdy jest prawdziwy.

Mamy wolną wolę i tak naprawdę prawo do określania relacji w sposób subiektywny.

No bo kim jest przyjaciel?

Zazwyczaj to osoba do zadań specjalnych... cierpliwa i niecierpliwa, łagodna i ostra, stuknięta i zrównoważona... ale zawsze uważna i nie po to, by oceniać, ale po to, by zwyczajnie być..  by w chwilach trudnych wbrew wszystkiemu przytaknąć, że jeszcze będzie dobrze, a w chwilach dzikiej radości dzielić takową.

Na różnych etapach życia, na wielu jego płaszczyznach zawiązują się przeróżne relacje

Patrząc z perspektywy lat, zawsze potrzebowałam ludzi do szczęścia.

Mój Pan Mąż określał mnie mianem ,,stadna''

Do dziś ich lubię, ale już na własnych warunkach...

Stałam się bardziej wymagająca, ostrożna i mam nadzieję bardziej uważna, traktuję ich z wzajemnością, cokolwiek to może oznaczać.

Przecież to naturalne, że chcemy być akceptowani mimo naszych różnych dziwactw, rozumiani, a nie oceniani... potrzebni dla nas samych, a niekoniecznie tolerowani dla naszej przydatności na przyszłość...

Jeśli już przytrafi nam się przyjaźń, to mamy szczęście, bez niej jesteśmy przecież niepełni. 

I nie jest istotne jak długo trwa, ważne że przyszła i została :)
O przyjaźni pisałam już kiedyś tutaj...

Z potrzeby serca

Nie przypadkowo pisałam dziś o przyjaźni. 

Temat ten pojawił się wraz z urodzinową filiżanką, malowaną dla Grażynki,

Prezent z potrzeby serca od szczerej przyjaciółki, która nie mogła wręczyć go osobiście.

Tutaj zacytuję tekst znaleziony w czeluściach internetu :

,,Przyjaźń nie zna słowa granice. Przyjaźń jest bezgraniczną wymianą myśli"

Czytaj więcej »

Zaczarowany ogród w obiektywie i na porcelanie

Paleta barw

Zapomniałam że mam taki ogród.

Ktoś pomyśli... no stuknięta kobieta, i pewnie będzie miał rację :) Sama wątpię często w to, czy moja normalność mieści się w normie, a jeśli już, to jaka jest tolerancja i kto te normy ustalał ;) 

Po namyśle stwierdzam jednak, że taki stan coraz bardziej mi się podoba. 

Wciąż od nowa uczę się oglądać świat, i za każdym razem dziwię się, że jest taki piękny.

Dziś pogoda współpracowała z obiektywem... 

Zapraszam Was do siebie po garść kolorów, po kilka stokrotek i po odrobinę magii jaką można dostrzec w naturze.

Nadwornym opiekunem ogrodu jest mój osobisty Pan mąż. To właśnie jego zasługa, że ogród wybucha całą paletą barw w odpowiednim momencie. 

Rododendrony i azalie odwdzięczyły się w tym roku.

Ja się czasem dorzucam z drobnymi wskazówkami... które niespecjalnie cieszą ogrodnika, za co później mi się dostaje, bo on udziela mi wskazówek, kiedy taki ogród przenoszę na porcelanę :) 

Nie tylko w obiektywie 

Zaczarowany ogród można uwiecznić za pomocą obiektywu jak i za pomocą pędzla. Kwiaty to wdzięczny temat, węc często goszczą na filiżankach i kubkach.

Dziś trochę jednego i drugiego.

Dodam tylko, że większość zdjęć zrobiłam w ogrodzie, węc wszystko się zgadza :)

Czytaj więcej »

Błoga cisza, dmuchawce, latawce i odgrzebane kubki

Usłyszeć ciszę

Słyszeliście ją kiedyś? 

Taką prawdziwą, przyjazną, relaksującą...

Cisza ma wiele tonacji, różne kolory i zapachy. Nie lubi zgiełku, pędu i bylejakości. Potrafi się schować i czasem długo nie można jej odnaleźć.

Żeby jednak można było ją spotkać, dobrze jest wyjść jej naprzeciw... 

Ot tak po prostu...

Wyłączyć świat zewnętrzny, otworzyć szeroko okna, wygodnie usiąść i poddać się chwili.

Wspaniałe uczucie. Być obserwatorem własnych myśli, na swoich tylko warunkach, bez jakiegokolwiek przymusu, wysiłku... 

Z radością dostrzegać drobne rzeczy, na przykład cudowne kule dmuchawców w nieskoszonej przez nikogo trawie, na opuszczonej działce... 

Wracałam ze spaceru i taka mnie odnalazła dziś myśl.

Dmuchawce... 

...malowane  już dawno, ale dziś właśnie przypomniałam sobie o nich. 

Żeby nie było jednak nudno, pokażę też odgrzebane z zakamarków kwiatowe kubki, odpowiednie na obecne okoliczności przyrody.

Może nie ma się czym chwalić... ale to kawałek mojej hstorii :)

                                                    Dziękuję że dotarliście do tego miejsca :)

                                                                            Kasia

Czytaj więcej »

Hej wesele, hej wesele i patent na prezent dla nowożeńców

Luksusowo czy sielsko i z przytupem ?

Taka świeżutka historia, więc na gorąco, dopóki wrażenia wciąż żywe... a to  co chcę napisać, by miało swój sens i może sporowokowało do dyskusji.

Chyba się nie pomylę pisząc, że nie ma takiej osoby, która by choć raz nie brała udziału w przyjęciu weselnym. 

Sama nie zliczę wszystkich, na które miałam zaszczyt być zaproszona, w których wzięłam udział i wspominam do teraz z różnych powodów, bo...  było wyjątkowe, bo najlepsze, bo radosne, bo było po prostu zaj....te  ;) a to już przecież tłumaczy wszystko.

No właśnie.

Gdzie tkwi tajemnica ?

Każda dziewczyna marzy o wyjątkowej oprawie tego najważniejszego przecież dnia w swoim życiu. Ile dziewczyn, tyle pomysłów... no i jeszcze ambicje rodziców, lub ich możliwości.

Do tego dochodzi moda na różne gadżety, pierwszy taniec rodem z youtube'a, stylizacje itd.

Bo jeśli są pieniądze, to zorganizowanie tekiej imprezy, to już pikuś...

Wybór miejsca i lecimy... standardami wg. schematów... wszystko według ustalonego planu imprezy. Luksusowo, zero improwizacji...

I teraz pytanie.

Czy o to w tym wszystkim chodzi?

Najważniejsze jest samo ślubowanie i tutaj nie ma znaczenia, czy to kościół, urząd czy łąka...

Liczą się tylko Oni i Ich wiara w to, co sobie przysięgają.

                               

W maleńkim kościółku...

...wśród zielonych lasów ziemi łódzkiej, pomiędzy miastem włókniarek a miastem węgla brunatnego, taka właśnie przysięgę sobie złożyli...

Ona, o cudnych niebieskich oczach, wrażliwa, bo od najmłodszych lat doświadczona przez los, a mimo wszystko zawsze uśmiechnięta.

On, odważny i silny... cierpliwy, z sercem na dłoni.

Oboje z nadzieją patrzący w przyszłość.

                                                  

                         

A później już nic nie było według schematów :)

To było prawdziwe sielskie wesele, ze wszystkimi jego dobrodziejstwami i panującymi regionalnymi zwyczajami.

Bez zbędnego blichtru, za to ze stołami uginającymi się od wspaniałego, wiejskiego jadła, z beczułkami księżycówki i cytrynówki wyrobu matki chrzestnej, z fantastycznym zespołem, ktory bawił gości tak, że łzy ze śmiechu nie przestawały płynąć, oraz gośćmi z Ameryki, którzy przy okazji odwiedzili to wesele ;)

I ja tam byłam, świetnie się bawiłam a co widziałam tutaj w skrócie opisałam :)

 Patent na oryginalną pamiątkę z okazji ślubu

Pisząc o ślubach i weselach, mam okazję opublikować kilka moich propozycji na upamiętnienie takiego wydarzenia. Porcelana zostanie na długo, a malowana butelka z winem to alternatywa zamiast kwiatów...

Tak to było w poprzednich sezonach :)

                                                       Dzięki że dotarliście do końca  ;)

                               

   

Czytaj więcej »