Pinokio, atak znaków zapytania i filiżanki dla pary...

Pisać z sensem

Kiedyś sobie wymyśliłam, że na blogu będę zostawiać jakąś historyjkę z życia... niekoniecznie własnego oczywiście, a później będę przechodzić do części dla wzrokowców, mianowicie zdjęć tego, co powstaje w pracowni. 

Ze zdjęciami problemu to ja nie mam, zwłaszcza w kwestii ilości, z powstawaniem różności w sumie też... 

Nieco gorzej to wygląda, kiedy poczytam teksty innych i później atakują mnie znaki zapytania.

Wyobraźcie sobie... taka sytuacja...

Całkiem świeża, bo dzisiejsza... wpadłam na post jednego z moich ulubionych blogerów i po prostu płakałam ze śmiechu.

O losie. Jakże ja się śmiałam... i tu proszę Państwa, w tym miejscu właśnie, dopadły mnie te znaki zapytania, czyli wątpliwości w kwestii pisarstwa jakie tu uprawiam.

Tam gość o papierze toaletowym i owacje na stojąco, nie wyłączając moich oczywiście, a tutaj Kaśka oczy przeciera, czoło marszczy i mądrości wśród zmarszczek na nim szuka...

Jak żyć? 

Powiedzcie, no jak?

Myślicie, że z czasem pióro się wyrabia na tyle, że zasiądę, stuknę paznokciami w klawiaturę i tekst zwiewny, niebanalny popłynie? 

Bądźcie jak Pinokio... proszę Was... co tam nos... 😆😅😄

Filiżanki dla pary

I teraz to już się całkiem zakałapućkałam, bo jak mam połączyć tego Pinokia z filiżankami dla pary nowożeńców?

Macie pomysł?

O porcelance tyle, że pomysł na nią był oczywisty, bo adresatką była wyjątkowa kobieta i temat sam się nasunął...

...ale co dalej z tym Pinokiem to nie mam pojęcia.

Przechodzimy więc do części dla oglądających.

Czytaj więcej »

Dzień Dziecka i porcelana dla najmłodszych

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką

To będzie wpis, za który pewnie dostanę po uszach, bo oficjalnie moje dzieci nie lubią upubliczniania, chyba że sami zdecydują się na uchylenie rąbka tajemnicy.

W tym przypadku ,,rąbek'' należy do mnie, więc daję sobie prawo zrobić po mojemu.

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką.

Ktoś po przeczytaniu tego nagłówka może pobłądzić, więc będę w skrócie prostować...

Nikt nas nie uczy wychowywania dzieci... o samej pielęgnacji możemy poczytać w książkach lub skorzystać z porad doświadczonych. Wszystko co robimy, robimy intuicyjnie, z serca, często zapomiając o głowie :) Ot, taka słabość bezwarunkowa, która często pozwala przymknąć oko. 

Nikt też nie lubi dobrych rad, rad jak powinien wychowywać te swoje cuda...

Biorąc się za ten post, miałam w głowie cały sens. Teoretycznie to było do przeskoczenia, ale jak zawrzeć całe życie w kilku zdaniach?

Dwoje. Córka i syn. Oboje diametralnie różni, choć wychowani pod jednym dachem.

Tak szybko mi umknął ten czas.

Jeszcze ,,wczoraj''  jako maluchy wierzyli we wszystko, co im mówiłam.

Dziś żartobliwie wypominają mi zakupy dla ,,takiej pani'' która nigdy nie przyszła :)

Jeszcze ,,wczoraj'' czytaliśmy razem Brzechwę, a dziś to Oni podrzucają ciekawe propozycje.

Jeszcze ,,wczoraj'' dyskutowaliśmy po nocach na wszystkie tematy...

...i na szczęście, do dziś jesteśmy w stanie dyskutować dalej :)

Czasem nie było łatwo. Czasem z bólem serca patrzyłam jak zmagają się ze swoimi sprawami, jak uczą się podejmować decyzje, brać odpowiedzialność, wyciągać wnioski...

Nie przeszkadzałam im w tym.

Nie zabraniałam wszystkiego, wręcz odwrotnie... pozwalałam.

Wszystko czego doświadczyli na własnej skórze, kształtowało ich charaktery.

To nie są idealni ludzie, bo takich nie ma.

Ale są to ludzie, na których ktoś, kiedyś będzie mógł liczyć, bo mają wspaniałe wnętrza.

Dlaczego nie byłam nadgorliwą matką?

Bo im nie prasowałam od chwili, kiedy nauczyli się obsługiwać żelazko, bo kiedy zaspali do szkoły, nie za każdym razem odwoziłam pod drzwi główne... bo mi się nie chciało robić pierogów ruskich, bo nie odrabiałam za nich pracy domowej... i nie napisałam prezentacji :)

Dziś patrząc na swoje dzieci myślę sobie... cholera, kawał dobrej roboty tutaj wykonaliśmy.

Piszę o tym z wielką miłością i wzruszeniem i mam nadzieję, że poniosą to dalej, we własne życie.

                                 Wszystkiego najlepszego w dniu Waszego święta :)

Dla najmłodszych

Dziś się rozpisałam nieco, ale to i tak wszystko w skrócie...

Gdybym zechciała opowiadać o wszystkich zajęciach sportowych mojej córki, włącznie z unihokejem, o koronie i lornetce albo o zajawkach gitarowych syna, o le parkour, karate i jak tańczył breakdance, o zlotach motocyklowych i patyczakach w domu... i w tym miejscu naprawdę kończę :)

Teraz trochę porcelanki nareszcie. Porcelanka malowana dla różnych znajomych dzieciaczków.

Dla Szymonka, Nikoli, Michaśki, Kacperka, Michałka, Julki... 

Kolejność przypadkowa :)
Ostrzegam też, że prace powstawały w różnym czasie i mogą nie być doskonałe :)

Czytaj więcej »