Ja to mam szczęście... i Mały Książę

Kto rozdaje dobre karty na starcie?

Podzielę się dziś taką myślą, która towarzyszy mi od zawsze i zasługuje na to, by ją rozwinąć, skoro już mam tu takie swoje miejsce.

Długo czekała sobie ta myśl i dojrzewała, nabierając kształtów i kolorów różnych. 

W tak zwanym międzyczasie, z biegiem lat, zbierałam potwierdzenia wszelkie, że ta moja myśl to najlepsza myśl jaka może istnieć.

Czyżby myśl uniewersalna?

Wiecie co myślę?

Myślę, że ja to mam szczęście :)

Uśmecham się sama do siebie, kiedy czytam to, co napisałam, a napisałam to z pełną świadomością.

Dla każdego posiadanie szczęścia oznacza co innego. 

Moje posiadanie szczęścia oznacza wszystko :)

Bo tak się składa, że już na starcie dostałam dobrą kartę.

Lubią mnie tam? Czy co? 

Obojętnie gdzie bym się nie znalazła, zawsze dostrzegam tylko jasne strony... a pozytywne myślenie przyciąga tylko pozytywne rzeczy.
Cała reszta to tego konsekwencja. 

Miałam szczeście być beztroskim dzieckiem i mieć cudowne dzieciństwo, mieć fajnych rodziców i najlepszą rodzinę, jaka mogła mi się trafić...
Mam szczęście, bo wiem co to miłość i nie będę rozwijać tego punktu, bo to oczywiste.
Mam szczęście być mamą najlepszych dzieci, które mam nadzieję, też kiedyś pomyślą, że miały podobne szczęście..
Mam też szczęście, że rodzina, której częścią jestem, potrzebuje mnie w takim samym stopniu, jak ja potrzebuję jej.
Szczęściem też jest to, że wciąż sama mogę mówić do kogoś mamo... że mam brata z całym jego dorobkiem ;) mam na myśli jego rodzinę... z  Pipinem włącznie :)
Szczęściem było spotkać tych wszystkich ludzi na swojej drodze. Niektórzy byli przez chwilę, inni są nadal, a kolejni... mam nadzieję nadchodzą.
Szczęściem było zdobywać szczyty gór... nie wszystkie oczywiście, ale jednak... móc zobaczyć cudowne miejsca i podziwiać świat z różnej perspektywy...
Szum morza o różnych porach roku, moje śpiące koty i moja pasja, która tak wiele dla mnie znaczy.
Szczęściem jest też to, że nawet najtrudniejsze sytuacje znajdują zawsze dobre rozwiązanie, że wystarczy mi to wszystko co mam, a nie oczekując cudów, życie potrafi wciąż mile mnie zaskoczyć, a wtedy myślę sobie... ja to mam szczęście...

                                  ,, Szczęście nie jest stacją do ktorej przyjeżdżasz. 
                                     Szczęście to sposób podróżowania''
                                 
                                                                            Margaret Lee Runbeck

Mały Książę

Kubek który tu dziś opublikuję, jest jednym z tych bardziej wyjątkowych, które w Kocikowej Dolinie powstały...
Grafika to replika zapożyczonej grafiki z netu.

Nie umiem odpowiedzieć dlaczego... 

Od samego początku towarzyszyła mu bardzo silna, pozytywna energia.

Niewiele było takich prac.
Pasuje tu idealnie.

Czytaj więcej »

Dzień Dziecka i porcelana dla najmłodszych

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką

To będzie wpis, za który pewnie dostanę po uszach, bo oficjalnie moje dzieci nie lubią upubliczniania, chyba że sami zdecydują się na uchylenie rąbka tajemnicy.

W tym przypadku ,,rąbek'' należy do mnie, więc daję sobie prawo zrobić po mojemu.

Nigdy nie byłam nadgorliwą matką.

Ktoś po przeczytaniu tego nagłówka może pobłądzić, więc będę w skrócie prostować...

Nikt nas nie uczy wychowywania dzieci... o samej pielęgnacji możemy poczytać w książkach lub skorzystać z porad doświadczonych. Wszystko co robimy, robimy intuicyjnie, z serca, często zapomiając o głowie :) Ot, taka słabość bezwarunkowa, która często pozwala przymknąć oko. 

Nikt też nie lubi dobrych rad, rad jak powinien wychowywać te swoje cuda...

Biorąc się za ten post, miałam w głowie cały sens. Teoretycznie to było do przeskoczenia, ale jak zawrzeć całe życie w kilku zdaniach?

Dwoje. Córka i syn. Oboje diametralnie różni, choć wychowani pod jednym dachem.

Tak szybko mi umknął ten czas.

Jeszcze ,,wczoraj''  jako maluchy wierzyli we wszystko, co im mówiłam.

Dziś żartobliwie wypominają mi zakupy dla ,,takiej pani'' która nigdy nie przyszła :)

Jeszcze ,,wczoraj'' czytaliśmy razem Brzechwę, a dziś to Oni podrzucają ciekawe propozycje.

Jeszcze ,,wczoraj'' dyskutowaliśmy po nocach na wszystkie tematy...

...i na szczęście, do dziś jesteśmy w stanie dyskutować dalej :)

Czasem nie było łatwo. Czasem z bólem serca patrzyłam jak zmagają się ze swoimi sprawami, jak uczą się podejmować decyzje, brać odpowiedzialność, wyciągać wnioski...

Nie przeszkadzałam im w tym.

Nie zabraniałam wszystkiego, wręcz odwrotnie... pozwalałam.

Wszystko czego doświadczyli na własnej skórze, kształtowało ich charaktery.

To nie są idealni ludzie, bo takich nie ma.

Ale są to ludzie, na których ktoś, kiedyś będzie mógł liczyć, bo mają wspaniałe wnętrza.

Dlaczego nie byłam nadgorliwą matką?

Bo im nie prasowałam od chwili, kiedy nauczyli się obsługiwać żelazko, bo kiedy zaspali do szkoły, nie za każdym razem odwoziłam pod drzwi główne... bo mi się nie chciało robić pierogów ruskich, bo nie odrabiałam za nich pracy domowej... i nie napisałam prezentacji :)

Dziś patrząc na swoje dzieci myślę sobie... cholera, kawał dobrej roboty tutaj wykonaliśmy.

Piszę o tym z wielką miłością i wzruszeniem i mam nadzieję, że poniosą to dalej, we własne życie.

                                 Wszystkiego najlepszego w dniu Waszego święta :)

Dla najmłodszych

Dziś się rozpisałam nieco, ale to i tak wszystko w skrócie...

Gdybym zechciała opowiadać o wszystkich zajęciach sportowych mojej córki, włącznie z unihokejem, o koronie i lornetce albo o zajawkach gitarowych syna, o le parkour, karate i jak tańczył breakdance, o zlotach motocyklowych i patyczakach w domu... i w tym miejscu naprawdę kończę :)

Teraz trochę porcelanki nareszcie. Porcelanka malowana dla różnych znajomych dzieciaczków.

Dla Szymonka, Nikoli, Michaśki, Kacperka, Michałka, Julki... 

Kolejność przypadkowa :)
Ostrzegam też, że prace powstawały w różnym czasie i mogą nie być doskonałe :)

Czytaj więcej »